Borte bra men heima best

Denne veka var eg på eit offentleg kontor her i Douentza, for å spørja om me kan få leiga ein skule til fulanileiren me skal arrangera i nyttårshelga. Mannen eg skulle snakka med var ute, så eg vart sittande å venta inne på sekretæren sitt kontor.

Den eine av dei to andre som var der hadde høyrt om Noreg. Han visste at det er langt mot nord, og meinte å vita at hovudstaden i Noreg er Helsinki. Han visste at av og til er det ikkje sol i heile tatt i Noreg, og at det er veldig kaldt der. Eg fortalte at samanlikna med Mali er det kaldt, og at varmetida i Noreg er kaldare enn kuldetida i Mali. Dei to menna diskuterte forundra korleis det går an å leva på ein slik stad. ”Korleis i all verda bygger de hus der?” ”Av tre, seier du?” ”Er ikkje det kaldt?” Så fortalte den eine av dei at han ein gang hadde besøkt Frankrike. Då han reiste frå Mali var det 45 grader. I Frankrike var det 0 grader. ”Det var så kaldt!”, sa han, ”eg fraus heilt inn i magen!” Den andre rista på hovudet og meinte at han aldri ville overlevd i eit slikt klima. Dei to konkluderte med at dei er heldige som lever i Douentza. Her er det ikkje ufyseleg kaldt som i Noreg. Her er det ikkje berre ørken og tørt slik som det er i Nord-Mali. Samstundes er det ikkje fullt av trær som tek bort all utsikten og gjer at du føler deg innesperra, slik som det er i Sør-Mali. Her i Douentza er det akkurat passe. Borte bra, men heima best, med andre ord.

Det er kjekt å møta folk som er glade i heimplassen sin, og nøgde med den staden dei bur. Samstundes har desse to fast jobb og inntekt. Blant dei som ikkje er så heldige er det mange som reiser ut av Mali for å prøva å tena pengar. Ein god del ønskjer seg til Europa, men arbeidsutvandrarane frå Douentza reiser stort sett til Ekvatorial Guinea i Sentral-Afrika. Kva dei jobbar med der har eg ikkje klart å finna ut, men på dei nye husa som vert bygd i Douentza er det tydeleg at det er ein del som tener gode pengar der.